Verhaal van de week - nr. 99

Tieneke

De wachtcommandant bracht haar zelf naar boven: een jong meisje met een schuchtere make-up. 'Het is nogal rumoerig beneden. Praat jij even met haar.'
'Waarover?'
Hij maakte een wrevelig gebaartje. 'Ze kwam hier het bureau binnenlopen. Ze zoekt haar tante.' Voor ik nog iets kon vragen, beende hij de kamer uit.
Ik keek haar aan. Met een wit kanten bloesje, gestoken in een strakke spijkerbroek, zag ze er niet onaardig uit. Ze had een rond gezichtje met blauwe ogen en een wipneus boven volle lippen. Het korte blonde haar was in Purdy-look.
'Wie ben je?' opende ik.
'Tieneke van Leeuwen. Ik ben dertien.'
Ik gebaarde naar de klok. 'Een beetje te jong om 's avonds om tien uur nog hier in de buurt rond te lopen.'
'Ik zoek mijn tante.'
'Waar woont die?'
'Ergens in de buurt van een groot gebouw waar altijd tentoonstellingen worden gehouden.'
'Heb je geen adres?'
Ze schudde het hoofd. 'Ik kan het wel wijzen.'
Ik glimlachte om de onnozelheid. 'Hoe kom je dan in de Warmoesstraat terecht?'
Ze verschoof iets op haar stoel. 'Ik kom uit Arnhem met de trein. Buiten het station vroeg ik naar de politie. Toen hebben ze me naar hier verwezen.'
Ik begreep er nog niet veel van. 'Hebben je ouders je naar Amsterdam gestuurd?'
Ze liet het hoofd iets zakken. 'Mijn ouders zijn dood... omgekomen bij een auto-ongeluk in Duitsland. Ik woon bij mijn oudste zuster. Die is met een Turk getrouwd.' Ze keek naar me op. 'Ze hebben geen goed huwelijk. .. steeds ruzie. Vanavond was het zo erg dat mijn zuster de deur uitliep. Ik vond het wat griezelig om alleen met hem in huis te blijven. Toen ben ik ook maar weggelopen.'

'En zonder kaartje op de trein naar Amsterdam.'

Ze glimlachte. 'Ik zat steeds op het toilet.'

'Hoe heet je tante?'
'Van Leeuwen.. . net als ik. Ze is weduwe.'

'Heeft ze telefoon?'
'Dat weet ik niet. Ik ben in geen jaren bij haar geweest. Maar vroeger heb ik vaak bij haar gelogeerd.'

Ik pakte het telefoonboek. De naam Van Leeuwen kwam er pagina's lang in voor. Het leek me ondoenlijk hen stuk voor stuk te bellen. Ik gokte een paar maal op een Van Leeuwen in de buurt van het RM-gebouw, maar niemand had relaties met een dertienjarige Tieneke, van wie de ouders in Duitsland waren omgekomen. Ik stond juist op het punt een auto te charteren, toen de telefoon ging. Het was de wachtcommandant.
'Heb je dat meisje nog?' vroeg hij.

'Ja,' zei ik.
Hij verbrak de verbinding.
Vrijwel direct daarop kwam een al wat ouder echtpaar de kamer binnen en stoof op het meisje af. De vader keek me bezorgd aan. 'Heeft ze u verteld dat haar ouders bij een auto-ongeluk om het leven kwamen en dat ze op zoek was naar haar tante?'

Ik knikte verbijsterd.
Hij schudde het hoofd. 'Dat doet ze altijd als ze is weggelopen.'
Ze namen haar tussen zich in en liepen de kamer uit. Bij de deur draaide ze zich plotseling om en holde naar me terug.
'Sorry,' fluisterde ze, 'maar elke avond televisie met die oudjes is ook niks.'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week