Verhaal van de week - nr. 89

Henkie

Henkie is een boefie... Een dertienjarig boefie uit de Amsterdamse Spaarndammerbuurt. Hij heeft een neus vol sproeten en blauwe ogen in een kaasrond koppie. Omdat Henkie, zoals dat heet, voor alles 'in' is en was, kennen de wijkagenten van het politiebureau aan de Spaarndammerstraat hem allemaal. Er is tussen Henkie en de dienders in de loop der tijd een band gegroeid, een soort wederzijdse genegenheid op basis van 'toffe jongens onder elkaar'. Henkie komt dan ook regelmatig op bezoek, zelfs als hij daartoe niet dringend is uitgenodigd.
Enige tijd geleden, het was op een vrijdag, stapte Henkie met een doos in beide handen het bureau binnen. Hij liep gelijk door naar de wachtkamer van de agenten, zette de doos op tafel en opende hem. Het was een ijstaart... een mooie grote ronde ijstaart met veel slagroom en vruchtjes. Henkie glunderde en er fonkelden lichtjes in zijn ogen.
'Voor jullie,' zei hij trots,
De agenten, beroepshalve wantrouwend, vroegen geniepig hoe Henkie eraan kwam.
'Gekocht,' zei Henkie met een open blik, 'van mijn eigen zakgeld. Als ik hier kom,' verklaarde hij nader, 'krijg ik zo vaak wat van jullie. Nou wou ik eens trakteren.' Hij keek rond.
'Dat mag toch?'
De agenten knikten vaag en keken wat wantrouwend naar de mooie ijstaart, die op tafel al een beetje begon te smelten. Na enige aarzeling pakte een van hen uit het keukentje een mes en een paar schoteltjes en sneed de ijstaart aan. Henkie lepelde opgewekt een stukje mee.
Een week later was Henkie er weer met een ijstaart. Er volgden de zelfde ceremonie en de zelfde dialoog. En hij hield vol. Na de derde week was het bijna traditie: op vrijdag trakteerde Henkie op ijstaart.
Totdat op een of andere vrijdag de bom barstte. Een woedende eigenaar van een snackbar kwam melden dat nu al weken achtereen, telkens op vrijdag, een ijstaart uit zijn koelvitrine werd gestolen.
De dienders zaten er wat verslagen bij en een van hen schoof de nog kleverige schoteltjes op elkaar. Toen de woedende eigenaar was uitgeraasd, lapten ze met gebogen hoofd de schade van de man van de snackbar bijeen.
En Henkie? Toen hij ter verantwoording werd geroepen, toonde hij zich verbaasd. 'Jullie wisten toch,' riep hij verongelijkt, 'dat ik niet zóveel zakgeld kreeg.'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week