Verhaal van de week - nr. 62

Gehaktbal

Rechercheurs zijn meest eigengereide lieden. Ik weet dat ik met deze uitspraak bij mijn geachte collega's een stroom van kritiek losweek. Toch zeg ik het zonder enig voorbehoud. .. ze zijn eigengereid.

Men kan erover twisten of die eigengereidheid een positieve eigenschap voor een politieman is. Ik meen van wel. Op zijn ontvankelijke ziel groeit op den duur een laagje eelt. Wanneer men dagelijks optrekt met verdachten, die tegen stromen van bewijzen in toch gloedvol van hun absolute onschuld getuigen, is dat onvermijdelijk. Het vasthouden aan eigen inzicht is dan vaak de enige mogelijkheid om achter de waarheid te komen.

Die eigenzinnigheid van rechercheurs is soms een wanhoop voor mensen die ambtshalve met hen te maken hebben. Een van hen is onze politiedeskundige drs. Eskes, een puur  middeleeuws alchimist, maar op het gebied van de moderne opsporingstechniek bijna alwetend. Hij is ook een expert in vergiften.
Vorige week werd een van mijn eigengereide collega's geroepen bij de dood van een jonge vrouw. Ze woonde alleen en werd door een vriend, die toevallig even aanwipte, zieltogend aangetroffen. Toen een haastig ontboden huisarts verscheen, kon hij slechts de dood constateren.
Niemand sterft zonder oorzaak. Het feit dat de jonge vrouw zich nooit over lichamelijke ongemakken had uitgesproken, maakte haar dood wel verdacht. Uiterlijk waren er geen verwondingen. Mijn collega dacht aan vergif.
Op de aanrecht in het keukentje lag een leeg kokertje van een pittig slaapmiddel. In de kamer op de tafel stond een bord met een aangebeten gehaktbal.
Op zijn verzoek verscheen drs. Eskes. Hij gaf als zijn visie,dat de jonge vrouw aan een overdosis slaapmiddelen was overleden.
'En de gehaktbal?' vroeg mijn collega.
'Die heeft er niets mee te maken. Slaapmiddelen werken niet onmiddellijk. De vrouw zal voor haar dood nog trek hebben gekregen en heeft toen een gehaktbal uit de koelkast gepakt.'
'Maar ze heeft ervan gegeten.'
Drs. Eskes knikte geduldig. 'Inderdaad, maar toen deden de slaapmiddelen hun giftige werking al.'
Mijn collega wees naar het bord. 'Die gehaktbal kan ook vergif bevatten.'
Drs. Eskes zuchtte. 'Ik zeg je nog eens: die gehaktbal heeft met de dood van de vrouw niets te maken.'
Mijn collega kneep zijn lippen op elkaar. 'Toch wil ik dat u hem onderzoekt op vergif.'
De politiedeskundige aarzelde een moment. Toen greep hij de gehaktbal van het bord en at hem op.
Mijn collega keek hem verbijsterd aan.
'Wat doet u?'
Drs. Eskes grijnsde met volle mond.
'Onderzoeken... als ik morgen dood ben, weetje dat het de  gehaktbal was.'
P.S. Drs. Eskes is nog steeds in blakende welstand.

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week