Verhaal van de week - nr. 16

Getuige

Enige weken geleden kwam een potige man de recherchekamer van het bureau Warmoesstraat binnenstappen. Ik schatte hem op rond de dertig jaar. Hij had een wat warrige krullekop en zijn nek zat rondom in het verband. Hij stapte resoluut op mij toe. 'Kan ik bij u aangifte doen?'
Ik wees uitnodigend naar de stoel naast mijn bureau. 'Zegt u het maar,' sprak ik gelaten.
Hij tikte met een kromme vinger tegen het verband om zijn nek. 'Ik ben gestoken.'
'Ernstig?'
Hij schudde het warrige hoofd. 'Het valt mee. Gelukkig is er geen slagader geraakt.'
Ik draaide een proces-verbaalformulier in mijn schrijfmachine. 'Hoe is uw naam?'
'Rudie van Grootebroek. En ik heb ook een getuige... mijn vriendin.'
Ik keek naar hem op. 'Had haar maar meegenomen, dan had ik gelijk een verklaring van haar kunnen opnemen.'
Hij zuchtte diep. 'Zij wilde niet mee. Ziet u, het gaat niet zo goed tussen ons de laatste tijd. Wij hebben steeds woorden. Zo ook gisteravond. Wij waren in een café hier in de Warmoesstraat en toen kregen wij weer eens bonje. Wij zijn toen het café uitgegaan, maar ook buiten op straat bleven wij bekvechten. Het werd nogal vinnig en toen zij mij met haar nagels in het gezicht wilde krabben, gaf ik haar een optater. Ineens was er een man bij ons en voor ik goed en wel wist wat die vent wilde, had hij mij met een mes in mijn nek gestoken.'
'U kent die man niet?'
'Nee... nooit eerder gezien.'
Ik typte de aangifte uit en noteerde de naam en het adres van de vriendin. Ik stuurde haar een vriendelijk briefje met het verzoek aan het bureau te komen om een verklaring af te leggen. Zij reageerde niet. Toen ik haar telefoonnummer had gevonden, belde ik haar op en herhaalde mij verzoek. Zij weigerde botweg te komen.
Omdat het mijn plicht is mijn onderzoeken degelijk af te werken, ging ik op een avond naar haar toe. Ik trof haar in een gezellige woning. Een knappe jonge vrouw, met vrolijke, haast uitbundige rondingen. 
'U bent de vriendin van Rudie?' opende ik.
Zij schudde het hoofd. 'We zijn niet meer bij elkaar. Het werd toch niets. Ik heb het uitgemaakt.'
Ik maakte een verontschuldigend gebaar. 'Ik heb toch een verklaring van u nodig.'
Ze klemde de lippen op elkaar. 'Ik niet... ik leg geen verklaring af.'
'U was er toch bij toen uw ex-vriend werd gestoken?'
Zij knikte traag. 'Ik was erbij... ja.'
Ik pakte mijn notitieboekje. 'Wel, hoe ging het?'
'Dat zeg ik niet.'
Ik wond mij een beetje op. 'Kom,' zei ik wat geagiteerd, 'geen flauwekul. Vertel wat er gebeurde.'
Plotseling blonk er een traan in haar ogen. 'Dat kan ik toch niet,' zei zij huilerig.
'Waarom niet?'
Zij keek mij wanhopig aan. 'Ik ga nu met hem.'
'Met wie?'
'De man die Rudie met een mes stak tijdens onze ruzie.'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week