Verhaal van de week - nr. 125

Beroepstrots

Een potige diender had hen op stoelen voor mijn bureau gezet: een man en een vrouw. Ik schatte de man op midden dertig. Zij was duidelijk jaren ouder. Ze zagen er beiden wat verfrommeld uit. De vrouw had een zwellend rechteroog met fraaie paarse verkleuringen aan de randen. de man had geniepige krabben op beide wangen.

De diender gebaarde in hun richting. 'Ze waren in de Lange Niezel aan het vechten. Nogal pittig moet ik zeggen. de vonken vlogen eraf. Ik ben ertussen gekomen en heb ze meegenomen. Misschien wil een van hen aangifte doen.'

Toen de diender was verdwenen, keek ik het tweetal vragend aan. 'Aangifte?'

Geen van beiden antwoordde.

Ik trok de schouders op. 'Het hoeft niet. echt niet. Als u geen aangifte wilt doen, heb ik daar volledig vrede mee.'

Ze reageerden niet.

Ik bracht mijn beminnelijkste glimlach.

'Getrouwd?'

De man schudde het hoofd. 'We leven zo'n beetje samen. Al meer dan een jaar of vijf.'

'Geen reden om elkaar opgewekt naar het leven te staan.'

De vrouw slikte. 'Dat is overdreven. Zo erg was het niet. Henk had alleen de pest in.'

'Waarom?'

Ze draaide het hoofd weg en zweeg.

Ik maakte een wat wrevelig gebaarjte. 'Oké, als jullie er niet over willen praten... mij best.'

De man schoof iets naar voren. 'Het kwam door onze seks.'

'Wat is daar mee?'

Hij gebaarde heftig. 'Ik voelde me belazerd. Ziet u.... ik hecht nogal waarde aan seks. Ik, persoonlijk, vind dat heel erg belangrijk. ik ben een man die... hoe zal ik het zeggen... het onderste uit de kan wil hebben.' Hij duimde opzij. 'Daarom ook heb ik haar genomen. Ze zat vroeger in het leven.'

Ik grinnikte vrolijk. 'U... eh, u dacht aan een meer professionele benadering.'

Hij knikte nadrukkelijk. 'Precies. Ik mocht toch van haar verwachten dat ze alle kneepjes van het vak kende.'

'En?' vroeg ik gespannen.

Hij zuchtte diep. 'Och, het ging ook wel goed. Ik was tevreden. Het zou oneerlijk zijn te beweren dat ik niet aan mijn trekken kwam. Maar vanmiddag zijn we naar zo'n seksfilm geweest.'

Zijn kleine oogjes begonnen te glinsteren. 'Mensen, mensen... wat ik daar heb gezien... om te likkebaarden. Standjes... toestanden,' hij knikte in haar richting, 'waarvan zij het bestaan niet eens vermoedde. Begrijpt u... ik besefte ineens dat ze mij in die vijf jaar eigenlijk dik te kort had gedaan.' Hij zweeg even, zuchtte opnieuw. 'Toen we uit de bioscoop kwamen, heb ik haar dat ook gezegd. Recht voor z'n raap.'

'En toen?'

'Ze vloog als een furie op me af... er was geen houden aan. Ze mepte me van alle kanten.'

Ik keek naar de vrouw. 'Was dat nou nodig?' vroeg ik niet-begrijpend.

Ze blikte fel terug. 'Nodig?' riep ze verbaasd. 'Hebt u dan geen beroepstrots?'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week