Verhaal van de week - nr. 116

Ogen dicht

Om als zelfstandig opererend prostituee in het turbulente seksbedrijf te kunnen blijven bestaan, dient zij over een reeks duidelijke capaciteiten te beschikken. Gelooft u mij gerust, het lijfelijk aanwezig zijn op zich is niet voldoende.

Goede prostituees hebben niet alleen een uitgebreide anatomische kennis van het verschijnsel man, zij bezitten tevens een ruim inzicht in zijn verwrongen psyche. Dat is vermoedelijk de reden dat de bezoeker van een prostituee in de regel meer geld kwijt is, dan hij vooraf voor het grapje had gepland.

De fout ligt in de overschatting. Ik heb in mijn lange rechercheleven nog nooit een man ontmoet, die ruiterlijk wilde toegeven dat zijn potentie nogal wat te wensen over­liet. Hoewel de statistieken bepaald een andere uitslag geven, beweert vrijwel iedere man van zich zelf dat zijn viriliteit vrijwel niet is te stuiten.

De prostituee speelt op dat waandenkbeeld in en stelt volkomen zakelijk dat het ondergaan van zoveel pure mannelijkheid extra beloond dient te worden. En de klant, steeds overtuigd van zijn uitzonderlijke kunnen, betaalt, meestal nog gevleid, de hogere prijs. Ik zei het u al: een staaltje van psychologisch inzicht.

Ook de mannelijke onnozelheid wordt uitgebuit. Zo kwam zich bij mij aan de Warmoesstraat een man beklagen. Hij kwam uit de provincie en voelde zich bedrogen. Omdat een zakenreis hem toch naar Amsterdam voerde, had hij wat spaarcentjes gereserveerd om eens uitgebreid met een vreemde vrouw te dollen. Zijn eigen Mien was de laatste jaren niet zo gretig meer en misschien kon zo'n deerntje uit de stad het ontstane tekort wat compenseren.

Op een duistere avond slenterde hij langs de etalages op de Wallen. Een vermoeid, zij het zeer ervaren hoertje stapte op hem toe. 'Heeft meneer zin?' vroeg zij zwoel.

Dat had meneer.

'Wilde meneer iets bijzonders?'

Zeker. Meneer verlangde dat zij zich poedelnaakt aan hem presenteerde.

'Dat kost veel geld.'

Meneer was bereid dat te betalen en trok uitbundig zijn portefeuille.

Het hoertje nam zijn geld aan en troonde hem mee naar een kleine hotelkamer waar wolken goedkope parfum dreven. Daar liet het hoertje het hoofd wat zakken. Zij kwam uit een keurig nest, vertelde zij. Erg christelijk. Het was niet haar gewoonte zich in het bijzijn van anderen uit te kleden. Maar voor meneer wilde zij het wel doen. Alleen ... of meneer het erg vond dat zij daarbij het licht even uitdeed en of meneer - haar kuise opvoeding speelde haar parten - ook even beide ogen wilde sluiten.

Ik fronste de wenkbrauwen.

'Dat deed u?'

Hij knikte langzaam.

'En toen?' vroeg ik gespannen.

De man zuchtte diep. 'Het duurde wat lang. Toen ik uiteindelijk mijn ogen weer opende, stond ik alleen in het kamertje. Zij was verdwenen, compleet met mijn geld.'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week