Verhaal van de week - nr. 3

Vrouwtje

Vrij laat op koopavond kwam ze tussen twee forse dienders de recherchekamer binnen: een vriendelijk glimlachend vrouwtje met steil blond haar en een wat wazige blik uit fletsblauwe ogen. Haar leeftijd was moeilijk te schatten, waarschijnlijk eind dertig, begin veertig. De huid van haar gelaat was strak en glad. Rond mond en ogen waren geen rimpeltjes te ontdekken.
Een van de dienders droeg een zak op zijn rug met de afbeelding van een olijk grijnzende pietermanknecht. Hij zwaaide de zak over zijn schouder en stortte de inhoud over mijn bureau uit. Het was een bonte verzameling aan winkelgoederen. Hij duimde naar het vrouwtje. 'We hebben haar gepakt in een kledingzaak op de Nieuwendijk,' legde hij uit. 'Ze was ijverig bezig die zak vol te proppen.'
Ik keek naar haar op. 'Waarom?'
Ze hield haar hoofd wat scheef. 'U hebt wel eens van Sinterklaas gehoord?'
'Zeker.'
Haar glimlach werd breder. 'Ik ben het vrouwtje van Sinterklaas.'
Ik schudde afwijzend mijn hoofd. 'Sint-Nicolaas,' sprak ik geduldig, 'is een goedheiligman, een katholiek geestelijk. En katholieke geestelijken hebben geen vrouwtjes.'
Ze zuchtte diep. 'U begrijpt het niet. Ik ben niet met Sinterklaas getrouwd of zo. Nee, dat niet. Ik verzamel alleen elk jaar de cadeaus die hij weggeeft.'
De twee dienders vertrokken lachend. Ik vroeg haar naam en trok haar even in onze administratie na. Ze bleek de laatste vijf jaar telkens kort voor Sinterklaas in verband met winkeldiefstallen te zijn gearresteerd. Blijkbaar leefde ze werkelijk in de waan dat ze de goede Sint in zijn gulheid diende bij te staan. Ik pakte mijn schrijfmachine en begon aan mijn proces-verbaal.
Na een poosje werd ze onrustig. Ze schoof op haar stoel heen en weer. 'Bent u bijna klaar?' vroeg ze.
'Hoezo?"
Ze lachte wat onzeker. 'Ik wil de laatste bus niet missen. Ziet u, ik ben ook het laatste-rit-vrouwtje.'
'Wat?'
'Het laatste-rit-vrouwtje, zo noemen ze mij. Ik ga altijd met de allerlaatste bus mee tot het eindpunt. Dan is iedereen uitgestapt en is de bus helemaal leeg.' Ze trok haar schouders wat op. 'En dan hoop ik maar dat er een chauffeur is die op de achterbank nog een beetje lief voor mij wil zijn.'
Ik tikte snel mijn proces-verbaal af en liet haar gaan.
Na een paar minuten stond ze weer hijgend voor me. 'Mijn zak, mag ik mijn zak terug? Die heb ik weer nodig voor Sinterklaas... volgend jaar.'

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week