Verhaal van de week

Ik verschijn nog wel eens op uw televisiescherm. Er zijn blijkbaar genoeg programma's op de buis, waar ik in pas.

Ook ben ik zo kleurloos, dat vrijwel elke omroep, commercieel of niet, van welke overtuiging dan ook, een beroep op mij doet. En als men mij komt halen en ook terugbrengt, doe ik een net pak aan, bind een stropdas om en ga naar de studio.

Waarom?

Ik zal proberen het u uit te leggen. Ik schrijf verhalen en om u te plezieren doe ik mijn uiterste best om dat zo goed en spannend mogelijk te doen. Mijn uitgever maakt van die verhalen boeken en boeken vormen... hoe verheven men daarover ook mag denken... een product dat verkocht moet worden. Dat is in het belang van mijn uitgever, van de drukker, van de binder, van de boekhandel... kortom in het belang van al die mensen die met of aan dat product hebben gewerkt. Dus ook in het belang van mij.

Hoe verkoopt men een product? Door het maken van reclame. Televisie is, zo leert de ervaring, voor de com­mercie een krachtig en prachtig hulpmiddel. Daarom zijn er zoveel commerciële omroepen en komen er steeds meer. Begrijpt u, het is niet louter ijdelheid, dat ik zo nu en dan op uw huiselijk televisiescherm verschijn.

Een lieve mevrouw, bij wie ik al eerder in een televisie-tuinprogramma was geweest, schreef mij dat ze een nieuw programma ging maken en wel over de heimelijke groep mannen, die thuis wel eens met een treintje speelt. Ik behoor tot die heimelijke groep, en dat wist ze. Of ik aan haar nieuwe programma wilde meewerken en op een bepaald tijdstip op het perron van het treinstation in Medemblik wilde komen.

Het was een valstrik. Maar dat wist ik niet.

Op het afgesproken tijdstip stond ik op dat perronnetje en wachtte. Plotseling kwam een beeldschone vrouw in een politie-uniform naar mij toe met naast haar een jongeman geketend aan een handboei.

'Ach, meneer Baantjer,' riep ze. 'U bent een geschenk uit de hemel. Ik moet nodig naar het toilet. Wilt u even mijn arrestant vasthouden?'

Ik beschouw mijzelf beslist niet als een geschenk uit de hemel, maar wat doe je als oud-rechercheur met de smeekbede van een jonge, beeldschone vrouwelijke agent, die zo nodig een plasje moet plegen? Ik nam de arrestant van haar over. Het plasje duurde ongelofelijk lang en mijn arrestant beweerde met klem, dat hij totaal onschuldig was en dat zijn arrestatie op een misverstand berustte. Hij stond op zijn vader te wachten toen de vrouwelijke agent op hem afkwam en plotseling zijn linkerarm in een handboei klemde. 'Laat mij gaan. Ik raak die handboei wel ergens kwijt.'

Daar voelde ik niets voor. Ik had de vrouwelijke agent beloofd op haar arrestant te passen en het is mijn gewoonte om beloften na te komen. Ik heb uiteraard ervaring in het omgaan met arrestanten. Het is van belang dat hun gedachten op jou blijven gericht en niet afdwalen. Gelukkig bleek de jongeman wel eens een boek van mij te hebben gelezen. Ik boog mij naar hem toe en begon hem op zachte toon de inhoud van mijn nieuwste roman te vertellen. Hij luisterde geboeid... in dubbele betekenis.

Ik begreep dat ik naar een oplossing moest zoeken. De vrouwelijke agent kwam almaar niet opdagen en ik besefte dat ik de aandacht van de jongeman niet blijvend kon vasthouden. Verderop, tegen de gevel van het stationnetje, zag ik in het beton een paar fietsenrekken. Al vertellende leidde ik mijn arrestant in die richting. Toen de rekken binnen handbereik waren, ketende ik de jon­geman met zijn handboei aan een rek vast. Hij jammerde. Hulpeloos. Op het perron naderde een kleine gezette man.

'Mijn vader,' riep mijn arrestant.

Het was Ralf Inbar van Bananasplit.